«Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»
 

Τελειώνει και ο δεύτερος μήνας του 2013. Το τι έχει γίνει μέχρι τώρα σε όλα τα επίπεδα του γίγνεσθαι δεν περιγράφεται. Η κατάσταση πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο, όσο και αν οι πολιτικοί ταγοί μας φρονούν περί του αντιθέτου. Οι αυτοκτονίες απελπισμένων ανθρώπων συνεχίζονται, οι απεργίες-εκδρομές εμφανίζονται που και που στον ορίζοντα και όλοι αυτοί που μας κυβερνούν «ποιούν την νήσσαν» και «μεριμνούν και τυρβάζουν περί  πολλών ενός δε εστί χρεία», η αλλαγή της πολιτικής που ακολουθούν, που στόχο έχει την περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση του Ελληνικού λαού, την παραχώρηση της Εθνικής μας κυριαρχίας, την αποδυνάμωση και καταρ-ράκωση  του Ελληνικού Έθνους από όλες τις πλευρές (οικονομία , εξωτερική πολιτική, δικαιοσύνη, ασφάλεια, παιδεία, κ.α) και την υποδούλωση στους δανειστές-τοκογλύφους. Οι κυβερνώντες, έχω την εντύπωση ότι ζουν σε άλλο πλανήτη, όταν  αναφέρονται στις δύσκολες καταστάσεις που περνά ο χειμα-ζόμενος λαός μας. Οι ίδιοι και οι προκάτοχοί τους είναι άμεσα υπεύθυνοι για την κατάσταση αυτή και το κατρακύλισμα. Όμως τον εαυτό τους δεν τον συμπεριλαμβάνουν σαν να μην ζουν σε αυτή τη χώρα, σαν να μην έχουν επαφή με την πραγματικότητα (και δεν έχουν). Τα «Ζάπεια»  ξεχάστηκαν και στη θέση τους μπήκαν τα επώδυνα και δυσβάσταχτα μέτρα που κλήθηκαν να συνεχίσουν και να εφαρμόσουν στο όνομα της «εξυγίανσης» και της «ανόρθωσης» της οικονομίας, παραλαμβάνοντας το δαχτυλίδι της εξουσίας μέσω διπλής εκλογικής αναμετρήσεως ΕΞΑΠΑΤΗΣΗΣ του λαού. Οι πρώτοι (ΝΔ) ήπιαν το κρασί της λησμονιάς και ξέχασαν οτιδήποτε υποσχέθηκαν προεκλογικά, άρα, είναι αφ’ ενός μεν ΨΕΥΤΕΣ, διότι δεν γνώριζαν την πραγματικότητα και την σοβαρότητα της καταστάσεως που μέχρι τότε είχε δημιουργηθεί και αφ’ ετέρου ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ διότι εάν και εφ’ όσον εγνώριζαν τι συνέβαινε, είπαν ψέματα στο λαό, με μοναδικό σκοπό να υφαρπάξουν με την ψήφο του την εξουσία και μετά «όποιον πάρει ο χάρος». Και στις δύο περιπτώσεις τεκμαίρονται ως ΑΝΙΚΑΝΟΙ και ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ να αναλάβουν στα χέρια τους τις τύχες του Έθνους και να προσδώσουν στον λαό το αίσθημα της ελπίδας, για το που οδηγείται και που τελικά θα καταλήξει μέσα από αυτά τα δεινά που υφίσταται. Ο λαός δεν πρέπει να ξεχάσει και όταν έρθει η ώρα του να τιμωρήσει πολύ αυστηρά. Οι δεύτεροι (ΠΑΣΟΚ), επειδή πίστευαν ΑΠΟΛΥΤΩΣ..ΑΠΟΛΥΤΩΣ, ότι θα είναι ισόβιοι στην εξουσία και μην μπορώντας να αντέξουν την ήττα τους, συνέπραξαν στο λάθος αφού μέχρι τότε ήδη τα είχαν κάνει μπάχαλο σε όλα τα επίπεδα με ότι μέτρα κι αν έλαβαν, αφού τίποτε δεν τους βγήκε και τίποτα δεν τους «έκατσε». Το αποδεικνύουν τα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Τα συντροφικά «μαχαιρώματα» έχουν προ πολλού φανεί στον ορίζοντα και με σπασμωδικά επικοινωνιακά κόλπα προσπαθούν να επιβιώσουν και να «επιπλεύσουν» στον αφρό μέσα από το συνέδριο που οργανώνουν. Όμως ο πολιτικός τους θάνατος είναι προ των πυλών. Ότι είχαν να δώσουν σ’ αυτή τη χώρα το έδωσαν. Ένα απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Για το λόγο αυτό στις τελευταίες εκλογές το πραγματικό ποσοστό που πήραν (763377 ψήφοι περίπου) είναι 7,68%, με αναγωγή στον αριθμό των εγγεγραμμένων και όχι των ψηφισάντων που είναι 12,28%. Και αυτοί όταν έρθει η ώρα θα «απολάβουν την ένδικον μισθαποδοσίαν». Οι τρίτοι (ΔΗΜΑΡ), αριστεροί όντες (το πιστεύουν ότι είναι;) συνέπραξαν και αυτοί υπογράφοντας ένα κείμενο αναφερόμενο σε σημεία προγραμματικής σύγκλισης με «στόχο της κυβέρνησης Εθνικής Ευθύνης, να δημιουργήσει τις συνθήκες για να βγει οριστικά η χώρα από την κρίση, καθώς κι από την ανάγκη εξάρτησης από δανειακές συμβάσεις στο μέλλον». Θα γίνει; Μάλλον χλωμό μου φαίνεται. Γιατί άραγε το υπέγραψαν; Αποσκοπούσαν σε κάτι; Μήπως ήσαν αφελείς; Ενδιαφέρονταν πάση θυσία για την πορεία της χώρας; Τους υποσχέθηκαν κάτι; Μήπως την Προεδρία της Δημοκρατίας, όταν θα έρθει ο καιρός; Κανείς δεν ξέρει. Πέρασαν ήδη οκτώ μήνες, ελάχιστα πράγματα έχουν υλοποιηθεί, μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί σε κάποιο βαθμό το επικοινωνιακό κομμάτι, συνεχώς όμως ανακύπτουν προβλήματα, πότε ενδοκυβερνητικά μεταξύ των τριών «συνεταίρων», πότε με την τρόϊκα, πότε με τον ένα πότε με τον άλλο και «άκρη δεν έχει ο ουρανός, αρχή δεν έχει η δύση…». Ο λαός όμως συνεχίζει την πορεία του προς το ναδίρ. Η ανεργία καλπάζει και με το τρόπο που κινούνται τα πράγματα πλησιάζει επικίνδυνα το 30% (δυσθεώρητο νούμερο! ποιος να το φανταζόταν, ότι κάποτε θα φθάναμε σε αυτό το σημείο). Όλοι λένε ότι κάτι πρέπει να γίνει, διότι δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση, ότι τα πράγματα χειροτερεύουν και πλησιάζουν στο μη περαιτέρω. Τι πρέπει να γίνει; Υπάρχουν υγιείς δυνάμεις να αναλάβουν την προσπάθεια; ΥΠΑΡΧΟΥΝ. Είναι βέβαιο ότι υπάρχουν, αλλά παραμένουν στο παρασκήνιο, φοβούμενοι ότι το ΣΥΣΤΗΜΑ δεν θα τους επιτρέψει να σηκώσουν κεφάλι και να αναλάβουν. Θα πρέπει όμως να το αποφασίσουν και να το τολμήσουν και αναλαμβάνοντας, ως άλλοι ΑΙΣΥΜΝΙΤΕΣ, να αλλάξουν τη ρότα στην πορεία του Έθνους και να το επαναφέρουν στο status quo ante και να επανακουσθεί όπως και πριν από 120 περίπου χρόνια ακούστηκε μέσα στην ελληνική βουλή δια στόματος του τότε πρωθυπουργού Χαρίλαου Τρικούπη η ρήση «η Ελλάς προορίζεται να ζήσει και θα ζήσει».

Καλή λευτεριά